تالارهای گفتگو

پیرو نشست تخصصی برگزار شده با حضور نمایندگان جمعی از سمن‌ها و تشکل‌های  صنفی کشاورزی، با اعضای كميته راهبري تدوين لایحه قانون آب ​در دبیرخانه طرح، پیشنهادگردید جهت جمعبندی مجموع نظرات، انتقادات و پیشنهادات ارائه شده، با تشکیل کارگروه‌هایی حول محورهای مورد علاقه، نسبت به ایجاد زمینه مناسب گفتگوهای سازنده، نهایتاً خروجی‌های مشخص جهت ویرایش‌ بعدی پیش نویس لایجه قانون آب ارائه گردد.
به این منظور دبیرخانه طرح لایجه قانون آب، با توجه به پیشنهادات ارائه شده، با ایجاد فضای گفتمانی بر اساس مدل تالارهای گفتگو در پورتال طرح، بر اساس کارگروه های پیشنهادی اقدام به ایجاد و تعریف زیرساخت‌های لازم نمود.لذا کلیه علاقمندان می‌توانند از این طریق نسبت به پیگیری مباحث و موضوعات مورد بررسی اقدام نمایند. لازم به ذکر جهت شرکت در مباحث تالارهای گفتگو نیاز به ثبت نام می باشد که به این منظور علاقمندان می‌توانند با دبیرخانه طرح تماس بگیرند و یا از فرم درخواست ثبت نام استفاده کنند. در غیر این صورت جهت پیگیری و صرفاً مشاهده مباحث نیازی به عضویت و ثبت نام ندارید.
لازم به ذکر است در صورتی که سوال یا پیشنهادی از دبیرخانه طرح لایحه قانون آب دارید، حتی بدون ثبت نام می‌توانید از تالار عمومی استفاده کنید و سوال و نظر خود را مطرح کنید.
اگر می خواهید از آخرین موضوعات (پست‌ها) در هر تالار و یا آخرین نظرات (کامنت‌ها)  در هر موضوع به طور خودکار مطلع شوید از گزینه «اشتراک در تالار» یا «اشتراک در پست» استفاده کنید.

فهرست تالارهای گفتگوی

کارگروه پارلمان آب این کارگروه با هدف ارائه و بحث و بررسی پیشنهادات با محوریت ایده ایجاد پارلمان آب و ساختارهای مورد نیاز ذیل آن ایجاد شده است. مدیر تالار: آقای یوسف فرهادی بابادی
کارگروههای نظرخواهی > کارگروه پارلمان آب > مقدمه کوتاهی بر ضرورت طرح  ایده پارلمان آب حالات نمایش: 
User avatar
Member
Member
* یوسف فرهادی بابادی - 09/01/1400 07:06:52 ب.ظ
   
مقدمه کوتاهی بر ضرورت طرح  ایده پارلمان آب
                       مقدمه کوتاهی بر ضرورت طرح ایده پارلمان آب

See the source image

یوسف فرهادی بابادی - آنچه می خوانید مقدمه کوتاهی است بر ضرورت طرح  ایده پارلمان آب، ایده ای که سالهاست در محافل محیط زیستی کشور برای حل بحران های محیط زیستی پیشنهاد می شود و بر مدیریت منابع آب به شکل دموکراتیک، پایدار و  با در نظر گرفتن مسائل مهم زیست محیطی تاکید می کند. طراحان ایده پارلمان آب کوشیده اند تا همواره توجه ها را به این موضوع منعطف کنند که مسائل محیط زیستی تنها به مدیریت منابع محدود نمی شود، بلکه اساس عدالت اجتماعی، شکوفایی فرهنگی، حل آسیب های اجتماعی و بسیاری معضلات ساختاری با این امر مرتبط است. در حالی که طیف اولیه نظریه سازی های تاریخی اجتماعی و سیاسی در خصوص منابع طبیعی ایران در دویست سال اخیر با تاکید بر نفت و منابع آن بوده است، ایده پارلمان آب با این پیشفرض طراحی شده است که «آب» مهمترین و زیربنایی ترین عنصر  سیاست ورزی است که  اهمیت آن تا کنون نادیده گرفته شده است. به تعبیر بهتر موافقان و منعکس کنندگان نیاز به پارلمان آب معتقدند در مختصات جفرافیایی خاورمیانه بسیار ساده انگاری است اگر به «آب» تنها به شکل یک عنصر طبیعی، یا حتی عنصر اصلی حیات(در معنای محدود آن) نگاه شود؛ از منظر «هستی شناختی»، آب در پیوندی عمیق با عمیق ترین احساسات بشری مردمان منطقه است؛ مفهومی مانند «سکونت پذیری» که مبنای تاسیس، راه اندازی و شکل دهی به تمدن است در پیوند با مفهوم سازی «از» و «برای»  آب شکل می گیرد و به همین دلیل در «نگاه دینی»، «ساخت اجتماعی تمدنها» و حتی در «فرهنگ سیاسی» آب واجد جایگاهی فراتر از یک ماده طبیعی است. در واقع آب یک «پدیده  اجتماعی چند وجهی»  است. 

 از نظر جامعه شناختی مطالعات  کارل آوگوست ویتفوگل، جامعه شناس و مورخ  برجسته آلمانی  بر شکل حکومت در جوامع شرقی تاکید می کند  سیاست در این جوامع مبتنی بر مدیریت منابع آب است. کتاب استبداد شرقی او  سابقه پژوهشی در خور توجهی است که ارتباط میان «مدیریت منابع آب» و بازتوزیع «آزادی ها اجتماعی و ثروت» را در کشور های منطقه نشان می دهد.
 
همچنین رجوع به شواهد تاریخی حاکی از آن است که  تخریب کامل و ممانعت از  تاسیس مجدد زیرساختهای مدیریت  آب کشور  یکی از حربه های ایجاد سلطه بر کشور در زمان مغول بوده است. در زمان حمله مغول به ایران استراتژی  آنها پس از فتح ایران ممانعت چند دهه ای  از ایجاد هر نوع فعالیتی در مدیریت آب ایران بود، استراتژی اقتصاد سیاسی که هدفش کنترل مازاد اقتصادی تولیدی در ایران و در نهایت کنترل جامعه از طریق فقر بود. 

با این مقدمه باید به این نتیجه نائل شویم که «مدیریت منابع آب» مانند مدیریت هر منبع دیگری نیست، بلکه مبنای زیرساختی برای اصلاح کلی است؛  به عنوان مثال  با پرداختن به آب است که ضرورت آمایش سرزمین ها را ایجاد می کند،  یا اینکه برخورداری از حوزه های  آب غنی است که در نقشه برخورداری سرزمین ها و جوامع شهری  به چشم می آید و بیانگر حرکت سرمایه در روی زمین و در میان طبقات شهری  است. حتی اگر به مفاهیمی مانند آب مجازی هم مراجعه نکنیم، می توانیم ببینیم که چگونه مدیریت سازه محور سیستم اداری و عمرانی کشور به ایجاد نابرابری اجتماعی، افزایش تنش در جوامع و ایجاد تله مدیریت در ساخت اقتصادی و در ساخت قضائی و دادگستری در جوامع به ایجاد فرهنگ بی کیفری انجامیده است. 

به این ترتیب ایده پارلمان آب نوعی «ایده اصلاحی» است، اما نه اصلاحی که قابل طرح در مباحث سیاسی روزمره است، اصلاحی بودن به این معنا که رفتار بشر با محیط زیست را اصلاح کرده و به نفع مدیریت پایدار منابع حرکت می کند. این اصلاح کنش  گری انسان در حوزه سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بزرگترین مسئولیت بشری ما در مقابل  محو شدن منابع و کند کردن پاسخ طبیعت به آلودگی محیط زیست و منابع است. به همین دلیل است که فهم ایده پارلمان آب نیاز به فهم سیاست ورزی محیط زیستی نیز دارد، سیاست ورزی که به ما «معیاری» مهم برای وزن دهی به منافع، اولویت ها و اقدامات می دهد.

پارلمان آب مهمترین ابزار سیاست ورزی محیط زیستی 

از این نظر پارلمان آب در واقع مهمترین ابزار سیاست ورزی محیط زیستی است.  ابزاری  که برای تشخیص نحوه پایدارسازی منابع، اولویت گذاری اقدامات،  بازتوزیع ثروت، فرصت دهی ترمیمی به محیط زیست و نگاهی دموکراتیک به محیط زیست و بقای انسان طراحی شده است. حال سوال این است که چرا برای سیاست ورزی محیط زیستی شکل پارلمان آب موثر است؟ پاسخ این است که  ساختار ها و اشکال مختلفی برای  تعیین  اقدام مطابق با معیار های محیط زیستی وجود دارد که عموما آزموده شده اند و مبتنی بر تصمیم سازی کارشناسی بوده اند. رفتار کارشناسی، یعنی رفتاری که با نگاهی دیسیپلینی شده در یک حوزه علمی طبیعت را موضوع آزمایشگاهی دست آوردهای و پیشفرض های یک حوزه کارشناسی  می کند و به شکل بهره ورانه به طبیعت نگاه می گند. نگاهی به عدم پاسخگویی تجربه « ارزیابی کارشناسی» دولتی در دوایر اداری، همچنین قانون گذاری مبتنی بر نگاه تمرکز گرا و توسعه سازه گرا، همه نشان می دهد،   کارشناسان محتوایی را تولید کرده اند که در جنگ قدرت برای تعیین هزینه فایده به کار گرفته شده اند و در نهایت عامل مهم در شکل گیری رفتار استثماری در مقابل منابع طبیعی بوده اند؛ بی شک تبعات این رفتار استثماری حتی در بلند مدت نیز شکوفایی اقتصادی یا رضایت شهروندی نبوده است. 


در نگاه اول «پارلمانی» شدن پاسخی به این دغدغه است که چه کسانی صلاحیت تعیین و تشخیص «اقدام بر مبنای معیار» را دارند. پاسخ این است که «ارزیابی کارشناسی» با تمام فرم هایی که می تواند خلق کند، از قبیل شورا، کمسیون، یا اتاق های مربوطه کماکان مبتنی بر یک محاسبه عملی است؛ اما تجربه شکست این محاسبات علمی در مقابل سیاست گذاران و مجریان پروژه های ضد محیط زیستی نشان می دهد، ما تنها با تعیین معیار مواجه نیستیم بلکه با تنظیم سهم و منافع بازیگران مختلف نیز مواجهیم. بازیگرانی که گاها کم تعداد اما پر زورند، بازیگرانی که پر تعداد اما بی صدا هستند، بازیگرانی که به سهم خود به عنوان میراث نگاه می کنند و قدرت تطبق و بازآرایی مجدد را ندارند و ... بنابراین مشکل آنچنان که مثلا در کمسیون ها یا اتاق هایی مانند اتاق بازرگانی می توان دید، حتی «بازنمایی حق و سهم» بازیگران نیست، بلکه مسئله تنظیم حد قدرت هر بازیگری در هر بخشی از اقتصاد است که باید متناسب با معیارهایی خارج از بازی بهره وری از محیط زیست باشد.

محیط زیست معیاری فراتر از منافع

  تجربه نشان می دهد ما به ساختاری احتیاج داریم که محیط زیست را به معیاری فراتر از «منافع» ولو منافع ملی تبدیل کند تا از این طریق حتی سهم بازیگران در برخورداری از آن نیز بر مبنایی عقلانی و نه مبنایی ابزاری تعیین شود.  این که چگونه می توانیم این عقلانیت را به دست بیاوریم چیزی است که پارلمانی بودن، ایده سیاست ورزی محیط زیستی را تبیین می کند. پارلمانی بودن یعنی «بحث پذیر کردنِ» نیاز واقعی هر بازیگری و ذی نفعی در افکار عمومی. پارلمانی بودن یعنی تشکیل یک مبنای عادلانه برای «مشارکت ذی نفعان»،  «تعیین مناسبات میان انسان و طبیعت به شکل انضمامی» و «بازگشت شفافیت به نظام عمرانی کشور». منحصر کردن شکل پارلمان آب به نوع بحث شورایی در واقع تقلیل امکانهای قانونگذاری و اعتبار آن در سطح کشور و ورود به فضای غیر علنی و غیر قابل مشاهده ای است که هم اکنون گریبان بسیاری از شوراهای خرد، کلان و ملی و محلی کشور را گرفته است. در عین حال آنکه پارلمان آب به معنای انتخاب نمایندگان در یک فرایند انتخاباتی نیست بلکه به معنای تشکیل یک سازه واحد قانونگذاری، اجرا و نظارت است.  با این مقدمات از همه کسانی که به محیط زیست به مفاهیمی فراتر از میراث، مایملک، ثروت، زمین تحقیقاتی، یا کارگاه عمرانی نگاه می کنند، و قائل به این هستند که بحران آب و مرگ سرزمینی به عنوان مهمترین خطر محیط زیستی کشور را تهدید می کند، دعوت می شود که به شکل گیری و پرداخت علمی، اجرایی و نهادی آن کمک کنند.

جستجو در تالارها

Hint

کاربران آنلاین

تعداد کل کاربران آنلاین: 13
تعداد کاربر ثبت نام شده: 0
تعداد کاربران مهمان: 13
فهرست کاربران آنلاین

فعالترین اعضا

دکتر توکلی فر
37
* یوسف فرهادی بابادی
5
admin-t
4
alih
0
mohsenn
0